Featured

First blog post

This is the post excerpt.

Advertisements

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

post

Google+ Gmail Web Orkut more ↰ Vivekananda Study Circle ಮುಗ್ಧತೆಯ ಲಾಭ – ಕರುಣಾಳು-ಬಾ-ಬೆಳಕೆ-ಗುರುರಾಜ-ಕರ್ಜಗಿ 10/21/13Aravinda B ಮುಗ್ಧತೆಯ ಲಾಭ ಒಮ್ಮೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಗ್ಧ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ತಾನಿದ್ದ ಊರಿನಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಅವನಿಗೆ ಇದು ಪಟ್ಟಣದ ಮೊದಲ ಅನುಭವ. ಇಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೆಯೂ ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯದು. ಅವನ ಮಾತೂ ಇಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗು¬ವುದು ಕಷ್ಟ. ಪಟ್ಟಣದ ರಂಗುರಂಗಿನ ಬೆಡಗು ಅವನನ್ನು ಬೆರಗಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ತಾನು ಯಾವುದೋ ಮಾಯಾ ನಗರಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವನು ಕನಸುಗಾರನೂ ಹೌದು. ಪಟ್ಟಣದ ಬೆಡಗು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕನಸು¬ಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿದವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಹಸಿವಾಯಿತು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೀದಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅರಮನೆಯಂತಹ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಕಂಡ. ಅನೇಕ ಜನ ಅದರಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿ¬ದ್ದುದು ಕಂಡಿತು. ಅದು ಮಹಾರಾಜರು ಜನರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಛತ್ರವಿರಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಹೋದ. ಒಳಗೆ ಅದೇನು ಭವ್ಯ ಅಲಂಕಾರ! ಮಿರಮಿರನೆ ಮಿಂಚುವ ಮೇಜುಗಳು, ಕುರ್ಚಿ¬ಗಳು! ಜನರು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದ ತಿಂಡಿ, ತಿನಿಸುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಂದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಕುವ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸೇವಕರು! ಆತನೂ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಒಂದು ಮೇಜಿನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತ. ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ ಇವನ ಅಪೇಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸೇವಕರು ಕೇಳಿದರು. ಇವನ ಮಾತು ಅವರಿಗೆಷ್ಟು ಅರ್ಥವಾಯಿತೋ? ಇವನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ ತಂದು ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ಕನಸುಗಾರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ತಿಂದು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ. ಇಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಮಹಾ¬ರಾಜನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ. ತಿಂಡಿ ನೀಡಿದವರು ಇವನಿಗೊಂದು ಕಾಗದವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಕನಸುಗಾರನಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಂತೋಷ. ಊಟಕ್ಕೆ ಹಾಕುವುದಲ್ಲದೇ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪತ್ರವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಪಟ್ಟ. ಛತ್ರದ ಹೊರಗೆ ಬರುವಾಗ ಭರ್ಜರಿ ಪೋಷಾಕು ಧರಿಸಿದ ಬೃಹದ್‌ದೇಹಿಯೊಬ್ಬ ಬಂದು, ‘ಸ್ವಾಮೀ, ನೀವು ಮಾಡಿದ ಊಟದ ಹಣ ನೀಡಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದ. ಈತನಿಗೆ ಅವನ ಮಾತೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ‘ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ನನ್ನ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು’ ಎಂದ. ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇವನ ಮಾತು ಅರ್ಥವಾ¬ಗ¬ಲಿಲ್ಲ. ಇವನ ವೇಷಭೂಷಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆತ ಈತನೊಬ್ಬ ನೀಡಲು ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದ ದರಿದ್ರ ಮನುಷ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು ರಕ್ಷಣಾ ಪಡೆಯವರನ್ನು ಕರೆದ. ಸುಂದರವಾದ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಇವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರು. ಕನಸುಗಾರನಿಗೆ ಇದೂ ಸಂಭ್ರಮವೇ. ಇಂಥ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು ತನಗೆ ಎಷ್ಟು ಮರ್ಯಾದೆ ನೀಡು¬ತ್ತಾರಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅಭಿಮಾನವಾಯಿತು. ಈ ಮುಗ್ಧ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನ್ಯಾಯಾ¬ಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ¬ರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರೇ ಮಹಾರಾಜರು ಇರಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ದೀರ್ಘದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ. ನಂತರ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ನೇಮಿಸಿದ ವಕೀಲರು ಈತನ ಪರವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿರೋಧವಾಗಿ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿದರು. ಈ ಮುಗ್ಧನಿಗೆ ಅದಾವುದೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತನ್ನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿ¬ದ್ದಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ. ಆಮೇಲೆ ನ್ಯಾಯಾ¬ಧೀಶರು ಇವನನ್ನು ಅಪರಾಧಿ ಎಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದರು. ಅವನ ಅಪರಾಧ¬ವನ್ನು ಒಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ತಗಡಿನ ಮೇಲೆ ಬರೆದು ಅಪರಾಧಿಯ ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾಕಿ, ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡ್ರಿಸಿ ಊರೆಲ್ಲ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು. ಅದರಂತೆಯೇ ಮೆರವಣಿಗೆ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಮುಗ್ಧನಿಗೆ ಅದೂ ಸಂಭ್ರಮವೇ. ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ. ಅವರ ಕೃಪೆ¬ಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದ. ಇಷ್ಟು ಅಪೂರ್ವವಾದ, ವಿಶೇಷವಾದ ಹಾರವನ್ನು ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾಕಿ, ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡ್ರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸೇವಕರ ಜೊತೆ ಮಾಡಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಸಣ್ಣ ಮರ್ಯಾದೆಯೇ? ಮೆರವಣಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಮುಗ್ಧ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಗೆ ನಿಂತವನೊಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವನೂ ತನ್ನಂತಹ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದಲೇ ಬಂದವನು. ಬಹುಶಃ ಅವನ ಭಾಷೆಯೂ ತನ್ನದೇ ಇದ್ದೀತು ಎಂದುಕೊಂಡ ಕೂಗಿದ, ‘ಗೆಳೆಯಾ, ಇಂಥ ಸ್ವರ್ಗ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ದೊರಕೀತು? ಈ ಸ್ವಾಗತ, ಈ ಭೋಜನ, ಸತ್ಕಾರ, ಮೆರವಣಿಗೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಸಾಧ್ಯ? ಇಂಥ ರಾಜ ದೇವರೇ ಇದ್ದಾನು’. ಆ ಗೆಳೆಯ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಇದ್ದು ಅದರ ನಿಜವಾದ ಮುಖವನ್ನು ಕಂಡವನು. ಅವನು ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ. ಕಷ್ಟಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಈ ತರಹದ ಸಂತೋಷ, ತೃಪ್ತಿ ದೊರಕುವುದು